خدایا صبر

بعضی انسان ها تغییر ناپذیرن ، مثله هیچی نیستن نه کوه و نه سنگ که اوناهم به مرور زمان تغییر میکنن .

حتی اگه بدترین اتفاق دنیا هم سرشون بیاد و یاد خدا و گناهاشون بیفتن و اظهار ندامت و پشیمانی هم بکنن و حتی تو قلبشون هم این احساسو داشته باشن بازم وقتی اوضاع برگرده به روال قبل اوناهم برمیگردن به روال سابق .

برای همینه که دلم هیچوقت با مادربزرگ و عمم صاف نمیشه . حتی وقتی که تو مسافرتی و برای اولین بار مادربزرگت بهت میزنگه و میگه زود بیاید که دلم براتون تنگ شده و عمتم یک بند اظهار علاقه ای بکنه که تا به حال نکرده .

بعد از اون همه سختی و دلخوری و دوری همه از همدیگه ، بعد از اون همه دعوا که حتی بابام احترام مادرشو زیرپاش گذاشت الان داره همه چی خوب میشه و بابامم این بین فهمید آدم خوبا و بدای زندگیش کین .

متعجبم که چرا الان دارن دوباره مادربزرگو عمم میشن همون آدمای سابق و فتح و فتوحات این یه سالو به اسم خودشون میزنن .

مگه همین یه سال پیش نبود که کُبی همرو زیرپاش گذاشت و پشت کرد به همه بعد چجور الان داره نقش آدم خوبرو بازی میکنه و دست منت میذاره رو سر بابام . یا خواهرش که تا دید منافعش در خطره و دیگه بابام هوای بچه هاشو نداره زود تند سریع تغییر موضع داد .

منم دوست دارم همونطوری که میرم خونه ی مادرجونم و بهش کمک میکنم و هواشو دارم برم خونه ی کُبیو همین احترامم به اون بذارمو باهاش یک رنگ باشم ولی نمیشه !

از هیچ یک از فامیلای پدریم خیری ندیدم ... پس فک کنم برم به روال بی تفاوتی نسبت بهشون خیلی بهتره .

بعضیا هیچ درس نمیگیرن از زندگی و امیدوارم بازم درد بکشن و اینبار دیگه دلداریشون نمیدم و نگاشون میکنم .